صخره دردي است كه زمين مي زايد
تا به آبهاي شور دريا
مرهمش گذارد
صخره درديست بزرگ
كه از خشمي فرو خفته مي گويد
از اين روست كه چشمان صخرهاي دارم.
كيكاووس ياكيده
نمایش پست‌ها با برچسب poem. نمایش همه پست‌ها
نمایش پست‌ها با برچسب poem. نمایش همه پست‌ها
دوشنبه، آذر ۰۲، ۱۳۸۸
پنجشنبه، آبان ۲۱، ۱۳۸۸
شنبه، آبان ۱۶، ۱۳۸۸
پنجشنبه، آبان ۱۴، ۱۳۸۸
در كشور من كوهي است
در سرزمين من رودخانه اي است
با من بيا
شب از كوه بالا مي رود
گرسنگي با روخانه سرازير مي شود
با من بيا
آنان كه رنج مي برند .كيانند؟
نمي دانم ِ امامردم من اند
با من بيا
....به من مي گويند :"مردم تو
مردم شور بخت تو
ميان كوه و رود ِ
با اندوه و گرسنگي ِ
نمي خواهند تنها پيكار كنند
آنان در انتظار
تواند...
پابلو نرودا
سه‌شنبه، آبان ۱۲، ۱۳۸۸
تعليق
خطي كشيده اند از اين جا
تا كنار آن همه ترديد
بايد راه بيفتم
حتما جايي اواسط اين راه ناگزير
دسته گلي مانده است
كه كسي به آب نداده است .
زيبا كاوه اي
یکشنبه، آبان ۱۰، ۱۳۸۸
نگفته بودم:
پیش از خداحافظی
حافظه ی باران را مرور کنی و
از میان تمام رویاهایش
سلام ها را به خاطر آوری؟!
نگفته بودم:
واژه ها مقدس اند
احساس می شوند
می ترسند
می تر سانند
حادثه
هیچ وقت خبرت نمی کند
حالا رفته ای و
من در کوچه های قهو ه ای کویری
که سواد خواندن ابر ها را ندارد
تشنه ی یکی سلامم
تا بار دیگر
سبز شوم
مينو نصرت
شنبه، آبان ۰۲، ۱۳۸۸
هر چه در باره ي تو و خودم نوشتم
دروغ بود
درباره ي آن نبود كه اتفاق افتاد بلكه
آن بود كه مي خواستم بيفتد
درباره ي حسرتهايم بود
آويزان از شاخه هاي دور دست و بلند تو
درباره ي تشنگي ام كه از چاه روياهايم
بر مي خاست
همه نقشي بود كه بر روشنايي زدم
دلتنگي براي تو
يعني آخرين چراغ بر تير آخرين كوچه در آخرين شهر ..
ناظم حكمت
ناظم حكمت
پنجشنبه، مهر ۳۰، ۱۳۸۸
وهم سبز
نمي توانستم ديگر نمي توانستم
صداي پايم از انكار راه بر مي خاست
و يأسم از صبوري روحم وسيع تر شده بود
و آن بهارِو آن وهم سبز
كه بر دريچه گذر داشت ِبا دلم مي گفت :"نگاه كن
تو هيچگاه پيش نرفتي
تو فرو رفتي ."
فروغ فرخزاد
زيبايي
بگذار زيبايي ات خود بگويد
بي چند و چوني
تو سكوت مي كني
او به سخن در مي آيد : من هستم
به هزار شيوه از راه مي رسد
سر انجام و برتر از هر چيز
راينر ماريا ريلكه
اشتراک در:
پست‌ها (Atom)
